Welkom op mijn web-log!
Let niet te zeer op de titel, het brieven aan niemand betekent niet dat je het niet mag lezen, het is juist dat het aan niemand in het bijzonder is gericht, en dat dus iedereen het mag lezen.
Ik zal op deze web-log mijn dagelijkse belevenissen en overpeinzingen een plekje geven en jij mag meelezen.
Ik wens je veel leesplezier, en kom nog eens terug :)
_______________________________________________________________________________________________________Lyanne__________
"Zaterdag
Deed ik niets wat ook nog later mag
Zaterdag
Zag ik de week die in het water lag
Maar zaterdag
Zaterdag
Ben ik vrijer dan de rest"
- Blof
Het tentamen ging best goed en ik stapte de collegezaal uit. Thuisgekomen werkte ik snel een broodje achteruit, pakte ik mijn tas deels in en ging ik nog even een uurtje aan het werk - koffie zetten. Voor de tweede maal thuisgekomen pakte ik mijn tas helemaal in en kon ik meteen aanschuifen, we aten pannenkoeken. Toen we die nog maar net achterovergewerkt hadden vertrokken we alweer. Deze keer liepen we naar het station om daar op de bus te stappen. Iedereen bleek er vanuit te zijn gegaan dat iemand anders wel een route zou opschrijven en zodoende was ik de enige met een route en zo als sjaars verantwoordelijk voor best veel corps.
Na een reis van een uur met de bus en twintig minuten lopen met volle bepaking kwamen we aan in the middle of nowhere van Friesland, een boerderij tussen de koeien, weilanden en slootjes nabij Delfstrahuizen. Langzaam druppelde iedereen binnen, stoelen werden verzet en tafels verschoven en de vergaderopstelling voor de novembervergadering ontstond langzaam. Het novemberweekend was begonnen.
De vergadering duurde 11 uur bijna non-stop en we hebben de zon net niet zien opkomen. Gezelligheid en kritische opmerkingen waren niet van de lucht. Kwinkslagen en gapen over en weer. Zo rond half acht kropen de laatsten hun bedden in om daar weer krachten op te doen voor de dag die later zijn vervolg zou hebben. In mijn geval was dat rond een uur of half één. De zaterdag vervolgde zich in een dolce far niente - een zalig nietsdoen. Een interdisputair volleybaltoernooi, een rondje lopen, een boek lezen, praten met mensen of gewoon stil zitten en rondkijken.
Hier en daar zat een corpslid met wat huiswerk of studiemateriaal, maar dat had ik bewust niet meegenomen en ik heb er ook geen moment aan gedacht. Vandaag was vroeg genoeg om me zorgen te maken om Hebreeuws.
En hier klopt dan ook bovenstaand refrein uit 'zaterdag' van Blof ook niet helemaal. Ik weet dat de week achter me in het water lag, maar heb er niet aan gedacht zaterdag. Terecht ook, bleek vandaag. Een acht op mijn tentamen en Hebreeuws was best leuk.
Ja, zaterdag was een dag waarop ik niets deed wat ook wel later mocht. En dat was heerlijk. Wat een fijn weekend. En nu maar eens gaan bijslapen... ... ...
"Elke dag kan ik wat leren en sommige dagen wat meer. Dit is één van die dagen. Hard en streng toegesproken worden is leerzaam." - E Brinkman (wie het ook moge zijn)
Studieontwijkendgedrag, verder SOG genoemd, kan eigenlijk best interessant zijn. Niet dat ik het hiermee goedpraat, maar ik heb er wel wat van geleerd. En deze keer eens níet dat ik eigenlijk wel had moeten gaan studeren of goed bezig had moeten gaan. Dat wist ik alláng. En ook niet dat SOG goed is voor de vaat die er nog staat of de netheid van de kamer. Nee, deze keer heb ik iets gedaan waar ik iets van heb geleerd dat ik echt nog niet wist. En helemaal zelf ontdekt.
Ik kwam namelijk terug van eetbond, we aten bij Wim en daarom aten we meuk, dat eten we daar - naar mijn bescheiden mening - altijd, maar dat is niets negatiefs. Het is altijd iets met veel tomatenketchup en gehakt of kip. En verder een ruime hoeveelheid groente. Deze keer worteltjes, zodat we een roodbruinoranje substantie op ons bord hadden liggen. Maar het was best te eten, hoewel ik het in een 5-sterrenrestaurant (waar ik nog nooit ben geweest) terug had gegeven denk ik.
Desalniettemin, ik kwam thuis, in ons huis had Nynke gekookt en haar eetbond zat er nog gedeeltelijk. Ze waren in gesprek en ik ging er bij zitten en haakte al snel in. Het gesprek ging over de overlevering van het verhaal over Adam/de schepping.
Feiten die vaststonden, en niet echt nieuw voor me waren:
*De overlevering moest wel via Noach gegaan zijn, de rest van de wereld was er namelijk niet meer in zijn tijd.
*In de tijd van Mozes kon men schrijven
*Er staan leeftijden in de Bijbel, daar kunnen we iets mee
En met dat laatste heb ik iets gedaan. We dachten dat de overlevering misschien van Adam naar Noach naar Abram had kunnen gaan, dat die elkaar (Adam-Noach, Noach-Abram) gekend zouden kunnen hebben. Ik heb er een tijdbalkje van gemaakt en wat bleek nu. Adam en Noach zouden elkaar misschien nét gekend kunnen hebben - de tijdbalk is niet heel goed, maar Adam en Lamech, de vader van Noach hebben elkaar sowieso gekend - Dus de eerste circa 930 jaar overlevering hebben we daarmee al te pakken.
*volg je het nog?*
Maar dan na Noach, Noach heeft maximaal de grootvader van Abram gekend, Nachor. Verder in ieder geval niet. Maar gelukkig had Noach zoons, waarvan er één Sem heette. Sem heeft de zondvloed meegemaakt en hoewel hij het scheppingsverhaal niet uit eerste hand - van Adam - heeft kunnen krijgen, toch zeker wel uit tweede hand, van zijn opa of overgrootopa, waarmee hij toch zeker een paar honderd jaar tegelijk heeft geleefd.
En hoewel Noach en Abram elkaar zeker niet hebben gekend bestaat die kans weer wel voor Sem en Abram, waardoor Abram het zondvloedverhaal uit eerste hand heeft kunnen ontvangen en het scheppingsverhaal uit derde hand. Zo hebben we al ruim 1800 jaar vol met overlevering.
*schrikt hier zelf een beetje van, ze werden écht kriebels oud*
En niet heel veel daarna leerde men het schrift kennen en kon men het opschrijven. Wat geniaal eigenlijk. Zo geniaal dat het meer dan ongeloofwaardig is, en zó ongeloofwaardig dat het wel waar móét zijn.
Als ik mijn schema iets heb uitgewerkt, op een ander SOGmoment zal ik dat wel proberen te plaatsen ofzo. Fijne avond. Studeerze ;)
"In de herfst krijgt de twijfel gelijk. De wereld vergaat een beetje, om het eens te proberen." - Simon Carmiggelt
De herfst is gevallen over Kampen, in het park is het niet meer duidelijk waar het pad ophoudt en waar het gras begint. De bomen hebben terrein gewonnen op de grond door hun bladeren te laten vallen, maar hun takken steken schril af tegen de heldere herfstnachtluchten. De grond is veranderd van groen naar geel en rood en bruin en oranje. Mensen lopen diep weggedoken in hun jassen de hond uit te laten en zijn blij als ze weer binnen zijn, om daar te mompelen: “vies weer”.
De bomen staan zwijgend naar de mensen te kijken. Van hun hoge positie zien ze de mensen langslopen, bijna niemand die oog heeft voor de pracht waarmee ze sterven. Ze zijn enkel nog goed voor de hond om hun behoefte tegen te doen. Niets beters dan in de zomer eigenlijk.
Binnen is het warm en staat overal de TV aan. Als tranen loopt de regen over de kale takken van de bomen, alsof ze verdrietig zijn dat ze hun bladeren kwijt raken, of alsof ze zacht huilen omdat ze zo’n moeite doen om hun pracht nog één keer te tonen in de dood. Geen mens die er oog voor heeft. Een enkel blad grijpt zich nog stevig vast aan een sprietig takje maar kan dat niet lang meer volhouden. Zijn laatste krachten geeft hij aan de boom in een dood van goud en vuur.
Maar niet in alle huizen staat de TV aan. Niet iedereen kijkt met een diepe rimpel op zijn of haar voorhoofd naar buiten om te mopperen op het weer. In een aantal huizen worden plannen gesmeed. Lopen mensen naar binnen en naar buiten. Wordt gelachen en gepraat. Heerst gezelligheid. Wereldproblemen worden opgelost en koude herfstavonden opgefleurd met chocolademelk en snert, koekjes en verhalen. En soms fluistert er iemand zachtjes in het oor van degene waar hij of zij tegenaan is gekropen: “Moet je die boom zien, mooi hè?”
ik had vandaag mijn allereerste takje met latte art :) *whii*
Soms zijn er van die momenten die niet zomaar een lach op je gezicht toveren, maar een heel grote brede glimlach die ook, zélfs, verschijnt als je chagrijnig bent, je niet lekker voelt, het allemaal niet lekker gaat, je tentamens hebt of iets anders waarbij het lachen soms wel even wat laat afweten.
Die momenten die een lach tevoorschijn toveren zijn opzich niet heel zeldzaam bij mij, eigenlijk iedere avond op eetbond heb ik ze wel, of als ik er even tijd voor neem en rondkijk. Maar die momenten van een grote, heel brede en warmmakende glimlach zijn wat zeldzamer.
Die had ik bijvoorbeeld toen ik eens terugfietste van de middelbare school en er een meisje in de tuin zat, eikeltjes te zoeken terwijl ze op haar knietjes door de tuin kroop. Strálend om ieder klein eikeltje dat ze vond, als waren het diamanten.
Of toen ik in Rome was en een oude mevrouw bedelde om het wisselgeld van onze pizza's en lasagne maar wij haar een aantal appels, wat pakjes koekjes van een bepaald merk en een handjevol pruimen gaven en we haar even later tegen kwamen en ze met een gezicht alsof ze een schat had gevonden haar appels zat op te poetsen en zichzelf er in spiegelde, zonder te zien dat er allemaal mensen door het smalle straatje liepen.
En gisteren had ik ook zo'n moment, ik zat te peinzen over mijn tentamen Grieks -dat ik vandaag heb gemaakt- terwijl ik een gesprek voerde met een amice toen er een andere amice binnenkwam die vriendelijk groet, even stil is en vervolgens zich ineens bedenkt dat hij me een soort van had beloofd een knuffel te geven. En die knuffel kreeg ik dan ook, zo'n knuffel waarvan ik vervolgens dacht 'Tof, die had ik even nodig' (wat ook was waarom hij me beloofd was ;))
Of vandaag, toen ik Grieks zat te leren, nog een uurtje te gaan voor mijn tentamen, en hoofdpijn had en het allemaal niet lukte, en we naar een bepaalde winkel gingen om onze lunch te halen. Voor de winkel zat een straatmuzikant wat riedeltjes te spelen op zijn accordeon, van die onbestemde *tiedeliedeliedeladadidaida* tot hij mij aankeek, een knipoog gaf en "Schatje mag ik je foto" begon te spelen. Ondertussen zo breed grijnzend dat ik mijn hoofdpijn wel móést vergeten en al lachend de winkel in kon lopen.
Leuk, zulke momenten.
"Men moet nooit een gelegenheid voorbij laten gaan om uitspraken van anderen aan te halen*" ~ Marcel Proust
Gisteren moest ik werken en ik mocht deze keer voor het eerst koffie zetten voor klanten, een hele dag lang. Best spannend eigenlijk, tot het echt druk werd, toen was het gewoon zetten zonder nadenken.
- Voor de mensen die 't niet weten - het is niet gewoon even koffie zetten, maar alles op espressobasis, met een doorlooptijd van precies 25 tot 30 seconden. Bij korter dan dat is de koffie zuur en mistie wat body, bij langer wordtie te bitter. En dan nog melk opschuimen, die mag niet verbranden, niet teveel bubbels hebben, niet te dik zijn en niet te dun zijn. En als dát dan is gelukt mag je de melk op de koffie schenken en je uiterste best gaan doen op mooie latte art (zie daarvoor een eerdere blog).
Maar dat ging ik niet schrijven. Hoewel het wel het vermelden waard is dat het super leuk was en erg goed ging.
Om 7 uur kwam ik thuis en thuis was er niemand. Al mijn huisgenotes waren weg en ik ging dus maar weekendboodschappen doen. Zo belandde ik niet veel later met een pizza op schoot helemaal alleen op een grote stoel. Stilletjes kroop ik steeds verder in de stoel en stuurde wat mensen sms'jes, maar niemand was in de gelegenheid om langs te komen. Toen besloot ik te gaan wandelen. Mijn handen diep weggestopt in mijn zakken en mijn trui nog wat dichter om mijn nek trekkend vroeg ik me af waar ik precies heen ging. Tot ik gebeld werd, of ik zin had om langs te komen. Ja, eigenlijk wel ja. En even later zat ik ergens anders op de bank, gezellig een filmpje te kijken en te kletsen. Werd de avond toch nog leuker dan ik had gedacht.
Vanavond, na het eten, gingen mijn moeder, zusjes, broertjes en een vriendin van een van mijn zusjes, weer weg. Ze waren een zondagmiddag Kampen komen doen. Erg gezellig. Alleen zo saai om dan vervolgens een soort van alleen thuis te blijven. Eén huisgenote was er wel, maar die was bezig, dus toen besloot ik om maar weer eens een rondje te gaan lopen, ondanks dat het miezerde buiten. En eigenlijk was het wel lekker. Binnen, in de huizen, stond bijna overal een TV aan en op straat liep niemand. Mijn donkerblauwe trui werd heel langzaam zilverkleurig, of goudkleurig, dat lag net aan de lamp waar ik onder liep en het licht dat op de miljoenen kleine druppeltjes scheen.
De IJssel was zwart, kabbelend en met gouden randjes van de lichtjes van de stadbrug. De straat was glimmend en weerspiegelde de schijnsels uit de huizen. Het park was donker en alleen de bankjes die langs het pad stonden konden me nog wijzen waar het pad was, uit de bladeren was het niet meer op te maken wat gras en wat pad was.
Ik nam nog een ontzettend groot kastanjeblad mee. Die ligt nu achter me ergens, te drogen tussen twee theedoeken en onder heel veel boeken en een weekendtas. Vanavond was beduidend minder gezellig dan gisteren, ook toen ik na de wandeling met een soepkom thee en een goed boek op zat te drogen op de bank. Maar Kampen is ook mooi als er niemand is.
*bij gebrek aan beter
Now it's time to say goodnight
Goodnight, sleep tight
Now the sun turns out his light
Goodnight, sleep tight
Dream sweet dreams for me
Dream sweet dreams for you.
Close your eyes and I'll close mine
Goodnight, sleep tight
Now the moon begins to shine
Goodnight, sleep tight
Dream sweet dreams for me
Dream sweet dreams for you.
Close your eyes and I'll close mine
Goodnight, sleep tight
Now the sun turns out his light
Goodnight, sleep tight
Dream sweet dreams for me
Dream sweet dreams for you.
Goodnight goodnight Everybody
Everybody everywhere
Goodnight.
~The Beatles(?)
Eigenlijk is het een soort van niet helemaal eerlijk dat ik deze blog nu schrijf. Een klein half uurtje geleden zei ik tegen wat mensen op soos "Joh, ik ga naar huis, ik ga slapen... Morgen tentamen en ik wil gewoon een lekkere nacht maken." Dus werd me een goede nacht gewenst en liep ik naar huis. Met écht het vaste voornemen om te gaan slapen. Want ik wilde helemaal niet naar huis. Ik had me keurig voorgenomen om om 12 uur in bed te liggen, dan kon ik een nacht maken van 9 uur, morgenochtend nog even studeren, dan de middag lekker relaxen en om half 2 even een tentamentje ST*/Ethiek binnentikken.
Maarja, dan loop je naar huis, door een donker Kampen, in mijn eentje, en de wereld lijkt zo mooi. En vanmorgen heb ik nog ontzettend lopen mopperen dat álles, echt álles mis ging en dat alles stom was en dat er niets lukte en dat ik gewoon boos was. "Wat gaat er dan mis?" "Álles!" (om dan achteraf te horen dat het zo grappig is als je chagrijnig bent... *zucht*)
Euhm, ja, ik liep dus naar huis na weer eens (as usual) een gezellige soosavond, verschillende mensen gesproken, ook mensen die ik normaal niet zo vaak spreek en het was gewoon leuk. Toen toch maar verstandig gedaan en mijn ratio de overhand laten krijgen. "Ja, het ís wel gezellig, maar het is toch écht beter als ik naar huis ga." En toen ben ik tevreden naar huis gegaan, oké, een ruim half uur later dan dat ik wilde, maar dat wist ik van tevoren en dat geeft eigenlijk ook helemaal niet. Verder ging er niemand tegelijk met mij dus ik trok mijn toffe gebreide vest aan (ook wel 'siberische trui' of 'die mooie trui van je' of 'die trui met bolletjes - weetjewel'), stapte naar buiten en sloot de deur van de universiteit zacht achter me.
Zachtjes sloot de nacht me in, het is nu zo'n nacht die niet warm is en ook niet koud, in de verte klinkt wat muziek en voor de rest hangt er een heerlijk knusse stilte**. In die stilte kwamen er zachtjes gedachten naar me toe gekropen, om als een warme deken om mijn schouders te gaan liggen en me zachtjes toefluisteren dat het een heerlijke nacht is, dat mijn bed zometeen zo lekker warm en zacht is en dat de mensen die ik ken zo aardig zijn. En vervolgens dat ik deze gedachten op papier moet zetten - uit moet typen.
En ondertussen ben ik thuis gekomen, zachtjes open ik de deur, loop de krakende trap op en poets mijn tanden. Ondertussen overwegend of ik deze nacht nou moet uittypen, denkend dat ik het vergeten zal als ik het nu niet doe, wetend dat ik het morgenochtend ook nog weet en ook zal uittypen. Maar toch doe ik het nu. En terwijl buiten nog een paar amici lopen die mijn nog verlichtte raam zien en naar boven nog een soort van groet roepen fluistert boven me zachtjes mijn bed (mijn nieuwe hoogslaper! ;)) "Ik ben warm en zacht en je zult heerlijk slapen. Toe maar, kom maar." en dus kruip ik nu heerlijk mijn pyjama en bed in en ga ik slapen. Welterusten!
*Systematische Theologie
** Ik weet niet zeker of stilte knus kan zijn, maar ik denk het wel, want deze stilte was het.
Heb nooit geweten dat een hoogslaper niet alleen ruimtebesparend is omdat er uiteindelijk bijvoorbeeld een bureau onder past, maar dat het ook gewoon heel goed is voor mijn leeractiviteiten. Ik zit vanaf halverwege de ochtend tot en met nu (minus een klein stukje lunchpauze dan) gewoon keihard te studeren! Boeken lezen, aantekeningen maken, goed bezig zijn... je kent het wel (of niet...)
Vanmorgen ben ik namelijk mijn kamer en huis uit gevlucht. Na het halen van een paar plankensteunen (waarom zijn die mooie toch altijd zo duur!?) bij een niet nader te noemen bouwmarkt ben ik met een flinke dosis leerstof in de universiteitsbibliotheek (mooi galgjewoord) gaan zitten.
Mijn zeer vriendelijke wederhelft en zijn vader zouden namelijk vandaag wel even een hoogslaper in elkaar timmeren en daar kon ik toch niet bij helpen en dus heb ik mijn tas opgenomen en ben ik naar de bieb gewandeld. Eindelijk mijn biebpas maar eens aangevraagd ("Ik wil graag een biebpas aanvragen" *minzame (doch vriendelijke) glimlach*: "ah, die had je nog niet?" - klonk als: 'dat is mooi laat (maar dat geeft niet)' - "nee, die had ik nog niet" "oke, alsjeblieft, mag ik even wat van je gegevens?") en toen maar gaan zitten in de studieruimte. In plaats van mijn Systematische Theologie-reader (galgje, anyone?) had ik mijn Methodologiereader (gal... ok, jullie weten het nu wel) meegenomen, waar ik eigenlijk niets aan had, dus begon ik maar in een boekje dat Matthijs mee had genomen en dat ik toch moest leren.
Nu, een half boek en flink wat leerstof verder was ik wel even toe aan een pauze. Straks maar eens thuis kijken of de boel al opschiet daar, ik heb nog een hele week om te leren... stel je voor dat ik vandaag te veel doe ;) Eng hoor... zo'n hoogslaper... ik word er spontaan actief van!
Uren* langzaam wakker wordend, zwevend door de tijd... - BdG
Het is nog maar 1 over 9 in de ochtend van deze donderdag en ik vind het nu al een heerlijke dag. Toen mijn wekker ging en ik boos uit mijn bed sprong om dat ónding eens mores te leren en ik vervolgens weer tussen mijn heerlijke, warme lakens kroop, rook ik de warmzoete geur van dat wat ik gisteravond in mijn haar had gesmeerd en sigaren** en slaap en zelfs warmte heeft een geur.
Mijn dekens sloten zich extra warm en zacht om me heen en ik sloot mijn ogen weer, proberend de geur vast te houden die zo lekker was, maar elke keer als ik 'm bíjna had vervloog hij, slechts een vleugje bereikte mijn neusgaten, alsof deze geur me plaagde. En terwijl ik me nog wat meer in mijn deken nestelde hoorde ik de regen zachtjes op de straten van Kampen tikken en voelde ik de kou van mijn kamer langs mijn wang strelen. Ondertussen dacht ik aan gisteravond, waar ook de sigarenrook vandaan kwam. En gisterochtend, toen de lucht zo mooi was. En gistermiddag toen het werken zo goed ging en ik mijn eerste latte art heb gemaakt op een mooi kopje cappuccino (hij leek een beetje op deze en maar een kléín beetje minder mooi). En ik dacht komend weekend, dat zo fijn gaat worden.
Toen besloot ik mijn bed uit te gaan, mijn wekker was nog aan het twijfelen of hij nog eens af zou gaan, maar ik zette 'm al uit. Ik opende mijn gordijnen een centimetertje of twee en keek naar buiten. Alles was nat en koud en vies en binnen werd het nog 20x zo knus. Heerlijk in mijn pyjama liep ik naar de badkamer waar het warm en vochtig was en waar het rook naar frisgedouched. En nu zit ik hier, in een warme trui en een heerlijke broek en pantoffels en door oma gebreide sokken. De regen tikt nog wat harder. Het is een heerlijke dag. Jammer dat mijn chocolade voor door de melk nog bij Matthijs ligt en ik geen melk heb en ik dus geen chocolademelk kan maken.
What a perfect day
*Zó lang heeft 't nou ook niet geduurd, maar zoals dit klinkt voelde 't :)
**Nee, ik rook niet, slechts heel af en toe een sigaar. En gisteren zelfs dat nog niet eens. Maar ik zat op een verjaardag waar enkele studenten wél een sigaar hadden opgestoken. Vandaar.
De nacht is gevallen over Kampen en ik zit achter mijn bureau. Een Griekse Bijbel ligt opengeslagen voor me, naast de Nederlandse en op het woordenboek. Fronsend laat ik mijn blik nog eens over de Griekse kriebeltjes glijden en blader nog eens in het woordenboek. Mijn oog valt op mijn mobiel en ik besluit een vriend te sms'en of hij zin heeft een eindje mee te gaan wandelen.
Niet heel veel later lopen we met z'n vieren - er wilden er graag nog twee mee - door een donker Kampen. We besluiten naar het park te gaan waar het nog donkerder is. Af en toe valt er een druppel op ons haar, we ritsen onze jassen wat verder dicht en lopen zacht pratend en lachend verder. Voor we het weten zijn we twee uur en een heleboel gezelligheid verder... en ik neem me de laatste tijd nog zo voor om op tijd naar bed te gaan. Maar dit is eigenlijk veel gezelliger. Voor de deur nog even verder praten, onder de overkapping van de winkel waar ik boven woon. De regen valt in kleine straaltjes naar beneden en nodigt niet uit voor de anderen om verder te lopen.
Uiteindelijk besluiten ze dat het laat genoeg is. Dapper stappen ze de regen in en mijn huisgenote en ik ons knusse warme huis.
Even later sluipen we op kousevoeten de trap op, om onze huisgenoten maar niet wakker te maken en na het tandenpoetsen en pyjama aantrekken lag ik in mijn heerlijk warme bed, lekker na te genieten van die avond terwijl de regen zachtjes op mijn raam tikt. Heerlijk!
Laatste reacties