Mijn weblog

Welkom op mijn web-log!

Let niet te zeer op de titel, het brieven aan niemand betekent niet dat je het niet mag lezen, het is juist dat het aan niemand in het bijzonder is gericht, en dat dus iedereen het mag lezen.
Ik zal op deze web-log mijn dagelijkse belevenissen en overpeinzingen een plekje geven en jij mag meelezen.
Ik wens je veel leesplezier, en kom nog eens terug :)
_______________________________________________________________________________________________________Lyanne__________

Lente

"Vandaag begon de lente.
Wat? Voel jij je wel helemaal lekker? Januari is nog niet eens afgelopen, 's nachts vriest het, net sneeuwde het, en jij zegt dat de lente begint?! Ja. Vandaag begon de lente." - Stemmetjes in mijn hoofd

Ik had in de bieb zitten studeren en liep naar huis. Vlak daarvoor had het nog gehageld en daarna heel hard geregend, maar gelukkig was het droog toen ik naar huis liep. De lucht was egaal wit en ik moest uitkijken niet uit te glijden, spekglad op straat. En net toen ik mijn wintermuts nog wat naar beneden trok en mijn handen nog wat dieper in mijn zakken stak rook ik het. Groen. Gras. Bloemen. Geen bloem of groen te zien, maar ik rook het wel. De geur was komen vallen met de regen en steeg op uit alles om me heen. En net toen ik merkte dat het inderdaad ook warmer was dan de afgelopen dagen hoorde ik een vogel. Ik denk dat het een merel is. En hij zong dat de lente was begonnen.

Toen ik thuis was en mijn lunch klaarmaakte regende het weer ontzettend hard en toen ik op de bank mijn lunch verorberde sneeuwde het weer ontzettend. Maar er was wél blauwe lucht! Even zag ik een paar zonnestralen en een vogel. En toen wist ik het zeker, ondanks de sneeuw. De lente is begonnen.

En dat mag dan wat overdreven lijken. Oké, jij je zin. Maar de lente hangt zéker in de lucht, de belofte van nieuw leven, nieuw groen, nieuwe blaadjes en zon is er. Ga maar naar buiten, ruik maar eens, kijk maar eens naar de lucht. Zoek in het park of de tuin maar naar nieuwe knoppen. Echt waar. De belofte van de lente hangt in de lucht. Koning winter ligt op sterven.

Kampen by night

" Kampen heeft geen hart getoond voor de brug." - Over de brug

vlnr. vispoort, bovenkerk, synagoge, bovenkerk

Bovenstaand citaat staat in een boekje en was het eerste citaat dat ik tegenkwam aangaande Kampen. Want ik heb ook geen hart getoond voor de brug vanavond. Hij staat op de foto, maar niet goed. Ik wilde niet verder lopen het was koud en ik gleed weg.

Op sommige plaatsen was het hoogteverschil op de stoep maximaal 1 centimeter en gleed ik er alsnog af. Heel vervelend lopen is dat. De foto's van de brug houden jullie van me tegoed.

espressofictie sjaarscabaret

Schaap
Toen de sneeuw verdwenen was vond ze zichzelf weer terug in het gras

- L.Wilts

Dies
Vrijdag was de verjaardag, dies, van onze studentenvereniging, ons illustere corps. Na mijn tentamen snel naar huis gegaan, waar ik veel te vroeg was, maar ik begon toch maar vast aan mijn make-up. Een uur te vroeg mijn jurk aan en vijf minuten te laat, aan de arm van mijn vriend in maatpak, naar de feestlocatie.

Een dag rondlopen in gala, mensen die op straat zich omdraaien en zachtjes fluisteren: "Gaan ze nou trouwen?" en vervolgens schreden we rond in het museum waar de receptie en vergadering was, daarna chique eten in een restaurant waar mensen in normale kleren, die een zaal verderop zaten, er maar gek uit zien... in spíjkerbroek naar een restaurant. Hoe durven ze! En 's avonds naar een café, dansen en bierdrinken in gala, eens iets anders. Best leuk eigenlijk. Ik vroeg me dan ook maar héél eventjes af of het er ook gek uit zou zien, een man of 50 in galakledij, maar dat was twee dagen later. En ik dacht van niet.

Na het eten mocht ik met mijn lieve medesjaars een cabaretstuk opvoeren. Dat is mos, een ongeschreven regel. Net als het niet-lachen-om-sjaarscabaret-mos. Maar ze moesten toch lachen en het was beter dan de jaren ervoor. Jammer alleen dat er na ons nóg een cabaretstuk was. Dat beter was en waardoor het onze een tikkie minder leuk leek. Maar stiekem was het alsnog leuk, het onze.

Espressofictie
Heb je er wel eens van gehoord? Espressofictie? Niet? Ik ook niet, tot een weekje of twee geleden. Het is een erg korte verhaalvorm die dusdanig kort is dat het verhaaltje te lezen is in de tijd dat je een espressokopje leeg kunt drinken. Een aantal (door mijzelf geschreven) voorbeelden:

Bestuur
Hij riep wat loze kreten over Afghanistan en stuurde verder

Sauna
Ze keken elkaar aan en waren blij dat ze toch al zweetten.

Indiaan
Op de bergtop keek hij om zich heen met zijn scherpe blik.
In de verte wat bizons, verderop een prooi voor hem.
Toen vloog hij op met een schreeuw. Zijn staartveren zouden nu een ander sieren.

Sprookje
Terwijl prinsen glazen muiltjes pakten en meisjes die niet pasten, zat zij te wachten in haar luchtkasteel.
Haar hart sloeg over bij iedere voetstap.
Maar op een prinses zat niemand te wachten.

Schaap
Toen de sneeuw verdwenen was vond ze zichzelf weer terug in het gras

Leuk? Achja, ik vond van wel. En ik hoop dat anderen dat met me eens zijn. Ik kan er namelijk een prijs mee winnen. Ook al met die leuke studentenvereniging van me. Waar FQI al niet goed voor is. spontane inspiratie.

Dies

"Maar daarom vroeg ik jou ook mee. Jij redt je wel." - J.J.G. den Boer

Deze blog schreef ik half december, ik keek eens rond welke blogs ik nog niet af had gemaakt en voor deze is nu de tijd gekomen om af te sluiten en te plaatsen.

Wat onwennig rondkijkend sta ik in een vreemde universiteit in een bijna even vreemde stad, met een aantal even vreemde mensen, maar gelukkig ook bekenden (die overigens ook vreemd zijn, maar dan in een andere zin).
We hangen wat rond, drinken een kop koffie, spelen een spel, eten een plakje cake en praten heerlijk bij. De uren glijden geruisloos voorbij.
Na de lezing, tijdens de receptie mogen de vrouwen zich verkleden. De tijd voor de galakledij is aangebroken. Met een aantal vrouwen in een hokje gepropt met evenzoveel jurken verandert het gelaat van deze groep langzaam van 'net en mooi' naar 'gala en prachtig'. Voorzichtig schrijden we de gang op om een spiegel te zoeken. De spiegel blijkt aan de andere kant van een groep jongemannen te zijn waar we ook langsschrijden terwijl een zacht en beleefd 'ooh' ons omringt. Als de laatste hand aan ons uiterlijk is gelegd begeven we ons tussen de andere gasten om daar vriendelijk en oprecht lachend de vriendelijke en oprechte complimentjes in ontvangst te nemen.

Niet veel later zitten we aan een goed diner waar evenzogoede conversaties worden gehouden, of ze nou goed zijn in diepzinnigheid of onzinnigheid dat geeft niet. Goed zijn ze niettemin.
Na het diner praten we verder onder het genot van een kop koffie en andere drankjes op de Areopagus*

Nu ik bovenstaande teruglees kan ik niet voorkomen dat er een glimlach verschijnt. Het was fijn om in Apeldoorn te zijn op de dies. Ik heb het gezellig gehad. Het leukste waren de mensen, maar voor de rest heb ik me ook vermaakt.

Vrijdag de volgende dies. Weer een dag lang schrijden in mijn jurk. Amicae amicique, intimae, intimique om me heen. Fijne gesprekken en fijn eten. En niet te vergeten: sjaarscabaret! Als aanwezige eerstejaars wil men graag dat we een cabaretstukje opvoeren. Daar kan ik nu verder niets over verklappen. Stel dat jij ook op de dies komt. Maar mooi wordt het.

Morgen (nouja... ik stelde net in dat deze blog morgenochtend om 10.00 wordt geplaatst) nog even oefenen en dan nog één nachtje slapen en ik mag me in mijn jurk hijsen, nadat ik mijn tentamen heb gemaakt. Morgenochtend nog maar even de Dordtse leerregels doorploeteren en wat Calvijn en we kunnen er tegenaan. Een nacht wakker blijven.

*Soos van PFSAR

Fans?

"Als je de hele tijd blijft vragen wat alles is, krijg je nooit de tijd om het te weten." - Robert M. Pirsig 

Niet dat ik het met bovenstaand citaat eens ben, ik vind het gewoon niet waar. Maar ik doe een willekeurige blog en daarom ook een willekeurig citaat.

Ik keek net naar de statistieken van mijn web-log. Normaal heb ik zo rond de 6 bezoekers op een dag en op een goede dag misschien 15, waarvan dan resp. 3 tot 12 unieke bezoekers. Maar nu had ik op 4 januari ineens 39 bezoekers waarvan 26 unieke. En dat met een blog met de inspirerende titel 'Januari'. Toch gek. Maar wel leuk.

Nu iets anders: afgelopen weekend. Ik was namelijk in Amersfoort, op weekend met mijn dispuut, mijn mooi hemelsblauw CLAVIS. En wat was het leuk. Boogschieten, gezelligheid, koken, oud-katholieke kerkdienst, spelletjes en gesprekken. Ik heb me wel vermaakt! Ik kan nu wel vertellen wat er zo fijn is aan CLAVIS en haar weekend, ik kan ook wel vertellen dat het weekend zo goed is, maar dat kan ik ook gewoon niet doen. Het is typisch zo'n ding van 'je had er bij moeten zijn'. Maar leuk was het wel!

Laat ik me nu maar weer buigen over de Nederlandse geloofsbelijdenis en andere belijdenisgeschriften... dan haal ik mijn tentamen wellicht nog.

Schrijverlijke vrijheden in mooi Lemburreg.

"Kilometers spoor vliegen onder mij door" - Guus Meeuwis

Het witte landschap glijdt voorbij, in de witte vlakte steekt soms wat bruins omhoog. En af en toe kronkelt en grijze sloot tussen de sneeuw door. De lucht is strakblauw en waar de lucht eindigt begint een warrige lijn van bomen in alle kleuren bruin.

Ik ben op weg naar Maastricht. Een dikke 3 uur met de trein en het leren wil niet meer. Net als het slapen. Maar buiten is het mooi.

Maastricht. De stad waar mensen zo'n zachte g hebben dat ik denk dat ze alleen maar aardig kunnen zijn en waar ik me een toerist voel met mijn oosterlingenaccent en noorderlingenhoofd (noorderlingenaccent en oosterlingen hoofd?)

Ik vraag me nu af hoe het kan dat dit stukje wereld bij Nederland hort. Ik was er wel eerder geweest, daar niet van. maar het verschilt nogal: Zuidelijk Limburg (bij voorkeur uitspreken als Lemburreg met zachte g) en de kop van Overijssel (bij voorkeur uitspreken als Oaveriessel, met bijna je tanden op elkaar).

In de bus geen bot: "Nee, je komt er niet in met je briefje van €50; €20 is het meeste dat we aannemen." maar een vriendelijk: "Ik geef die schone dame van je wel wat korting" (mét zachte g)
En vervolgens tegen mij geen "G'navond" zonder ook maar echt op te kijken, of met flirterige knipoog. Maar een warm en welgemeend: "Hai meis" terwijl ik even aan wordt gekeken.

Volgens mij kan je dat laatste in Overijssel écht niet zeggen als je man, 50+ en buschauffeur bent. Maar nu kon het gewoon. In het Lemburregs klinkt het namelijk als een: "Hé! Jij! Persoon! Individu! Wat fíjn dat je mijn bus instapt, welkom. Ik zal je wel ergens heenbregen. Ga zitten, buiten is het koud." Maar in 't Oaveriessels zou het klinken als: "Hé, stuk vrouwmens. Kom binnen. Waar moet je heen? Zal ik ook komen? Vanavond? Als ik vrij ben?" of als "Ik ben dan wel 50+, maar was veel liever een meisje van 16 met identiteitscrisis."

Achja, nu overdrijf ik natuurlijk ook weer schromelijk, maar het mooie van schrijven is dat dat kan en mag. Alsof er géén vuurgevecht is geweest in de straat achter de straat in Maastricht waar ik was (niet op het moment dat ik er was, maar een week eerder). En alsof ik het in Kampen een harteloze botte boel vind. Want dat is niet zo. Er was wél een vuurgevecht. In dat vriendelijke Maastricht. En Kampen is wél gezellig, ondanks die Overijsselse botheid.
In Kampen krijg ik als ik bijna uitglijdt een dusdanig warme knipoog dat het ijs spontaan begint te smelten zo warm. Terwijl ik in Maastricht, als ik een oudere heer er vriendelijk op wijs dat hij geld laat vallen, van een andere man een blik, zo koud dat de temperatuur een graad daalt.

Achja, dat is natuurlijk ook weer overdreven. En het blijkt wel weer, iedere stad heeft zo een andere schat. (Dat mag ook natuurlijk, als je schrijft: verdraaien dat het een lieve lust is. Ook gezegdes.)

Ps, bij mijn vorige blog nog even een filmpje/liedje: http://www.youtube.com/watch?v=Zm-MIdFXV_4 en nu ga ik op CLAVISweekend!

zat

Soms ben ik het zo ontzettend zat. Gewoon, alles, maar vooral het leven. En dan niet het leven dat ik leef, maar wat de wereld van het leven gemaakt heeft. Niet: vrijheid, blijheid. Gewoon leven, geluk en zijn wie je bent. Maar schoonheidsidealen, ware liefde, make-up en gedwongen gezelligheid. Opgedrongen feestdagen, formaliteiten en beleefde glimlachjes. Soms ben ik het zo ongelooflijk zat.

Dan sta ik voor de spiegel, kijk recht naar voren en denk: "Ja, vandaag kan ik er wel weer mee door." Om mijn hoofd vervolgens een kwartslag te draaien en nog een spiegel te zien, met daarin mezelf maar dan van de zijkant en denk: "Welke idioot heeft ooit een strak buikje uitgevonden!"
Maar omdat een mens toch schijnt te moeten eten werk ik toch mijn ontbijt naar binnen met de instelling: "Geen kip die denkt over mijn lijf wat ik denk, dus ik leef wel verder." Terwijl er wel in mijn hoofd een stemmetje fluistert: "Maar als ze díe pukkel niet zien... of dát buikje..." Zo ontzettend zat.

Of als ik onder de douche sta en me inzeep en er achter kom dat mijn benen toch wel weer aanvoelen alsof ik evolueer (devolueer?) naar een cactus en dat er weer eens een scheermesje aan te pas moet komen omdat ik tóch die korte broek aan wil, en ik zuchtend mijn beenharen verwijder om er vervolgens achter te komen dat de badmat bij het afdrogen toch wel verdacht rood wordt.

En vanavond (= 6 januari, jullie lezen dit toch later...) had ik een gesprek met een huisgenote, zij is heel mooi slank en ziet er altijd wel goed uit. En heeft ook zoiets van "Ja, maar dat buikje... Dat shirt... dat... dit..." en vond juist mij er zo leuk uit zien. Met die leuke witte blouse en die broek daarbij, die kleuren die staan me zo leuk en ik zie er altijd zo goed uit.

En daarom ben ik het zat. Iedereen ziet er leuk uit, meestal. En iedereen ziet in de spiegel overal vetribbels, pukkels, puisten en gaten. En zonder make-up zien ook heel bekende mensen er gewoon uit, lijken ze ineens niet meer 'most sexy man in the world' of 'prettiest girl of the universe' of wat dan ook.

Dus, alsjeblieft, jullie zíen er wel goed uit, écht!

Studio Philosophia

"Niemand kan troost vinden bij religie of filosofie tenzij hij er eerst mee geworsteld heeft." - Aldous Huxley 

In haar witte blouse hangt ze op de bank, alsof ze daarmee tegenwicht wil geven aan haar verkleurde spijkerbroek en de vale bank. Het lukte niet erg.
Op de daken lag nog wat sneeuw, als een herinnering aan de winter, alsof het wilde zeggen dat ze echt nog niet moest gaan hopen op warme zomers en frisse lentes. Eerst moest de gure koude voorbij zijn.

Naast haar lag een boek. Ze moest studeren, nog een ruime 100 pagina's te gaan wist ze dat ze het boek niet op tijd uit zou krijgen. Gedachteloos peuterde ze aan de draadjes die loshingen onderaan haar afgetrapte broek. Ze kon zich er maar niet toe zetten om het boek weer ter hand te nemen en verder te gaan met studeren. Ze overdacht de filosofen die voorbij waren gekomen. Allemaal mannen. En ze wist dat zij ook nooit een filosoof zou worden. Haar hart lag er niet. Hoeveel vrouwen zouden er geweest zijn die graag dingen hadden willen leren, in plaats van thuis te zitten en te wachten tot meneer de filosoof en wetenschapper weer thuis zou komen? Hoeveel zaten er te breien omdat dat nou eenmaal moest, terwijl ze liever hadden willen leren lezen?

Bijna voelde ze zich schuldig tegenover deze vrouwen. Zij zou hebben willen leren bedacht ze zich. Ze had niet thuis kunnen zitten haken of breien of schoonmaken of het dienstmeisje uit kunnen zitten kafferen.

Nog een keer keek ze naar het boek. Ze kon zich er niet toe zetten het ter hand te nemen. Nog steeds niet. Toen dacht ze aan haar tentamen. De zaal waar ze tussen zuchtende en steunende mensen in zou zitten. Kuchjes van alle kanten en af en toe een wanhopige blik. Waarom zou ze een tentamen maken en dan een onvoldoende krijgen? Waarom zou ze langer over haar studie doen dan nodig behalve omdat het zo gezellig is?

Ze pakte haar boek weer. Haalde een hand door haar haar en las verder: "Toch is Berkelys immaterialisme uiteraard niet zonder problemen. Het..." En ze zuchtte.

Januari

"Ja, jullie ook de beste wensen, al slaat dat nergens op." - P.H.R. van Houwelingen

Nouja, bij dezen ook voor alle lezers dan: een heel fijn 2010 toegewenst, hoewel het er niet toe zal doen of ik dat jullie nu toewens of niet, ik gun het jullie van harte.

Sneeuw... Alweer. Na mijn verjaardag een prachtig pak, nu weer. Hoewel het van mij beide keren nog wel wat dikker mocht zijn kan ik er toch ontzettend van genieten. Beginnen alle nieuwe dingen met een pak sneeuw dit 20e jaar van mijn leven ofzo? Na mijn verjaardag een mooi pak. Na de jaarwisseling weer een mooi pak... Hè, wat lekker.

Gek spul eigenlijk. Net als ijs. Iedereen lijkt er blij van te worden, behalve trein- en autoreizigers. Volwassenen gaan gek doen of sporten en denken terug aan hun jeugd, waar het in hun herinnering iedere winter ontzettend sneeuwde en vroor. En ik ging de dijk op met Evert, Carolien, Douwe en Annaleen om te gaan sleetjerijden. Om ons heen allemaal 3 jaar oude ukken die voor het eerst gingen sleeën en die het best eng vonden maar toch ook wel heel leuk. Met hun ouders, die eigenlijk te groot zijn om te sleeën volgens zichzelf, maar als ze dan ons zien sleeën toch wel eventjes heel jaloers kijken.
En vervolgens maken ze dan een opmerking dat het toch leuk blijft, sleeën. Maar die opmerking klinkt dan bijna als een zucht "Wat zou ik graag nog eens... waarom ga ik eigenlijk niet...?"
Ondertussen glijden wij genietend door. Stoten billen, knieën en ruggen maar lachen de pijn weg en klimmen de dijk weer op. En pas toen het lichtjes begon te schemeren en we geen gevoel meer hadden in onze tenen liepen we terug. Onderweg schopten we nog tegen een paar bomen aan zodat het ineens weer sneeuwde boven ons en zodoende kwamen we als sneeuwpoppen terug.

Binnen werden we verwelkomd door de warmte en grijnzende gezichten van mensen die lachend zeiden "Jullie zijn knettergek." Maar daar hebben we maar niets tegen gedaan behalve lachen en onze schouders ophalen.

Want wat is er mooier dan gek doen in de sneeuw als er sneeuw ligt?

Het goede leven

"Ik voel me weer 5, bijna 6, en ik wil álles hebben wat er in de intertoysfolder staat" L. Wilts

Wát een leven zeg, in december. Morgen gaan we uit eten en dat is dan al de 6e keer in deze maand dat ik speciaal eet.

Vandaag zag ik foto's van Sierra Leone. En nou kan ik een heel lang verhaal ophangen over hoe goed we het hier hebben compared to Afrika. En datzelfde zou kunnen voor Azië, Zuid-Amerika... maar ook dichter bij huis in de 'beschaafde wereld' hier om de hoek, die vaak vergeten wordt.

Maar dat doe ik niet. Ik wil er alleen maar op wijzen dat we het zo goed hebben. En dat verder nergens mee vergelijken. En oké, misschien (waarschijnlijk/goed mogelijk) eten jullie geen 6x in de maand (en er komt voor mij ook nog een 7e keer) een groot diner, wat ik ook normaalgesproken niet doe. Maar de rest van de maand is het eten ook ontzettend lekker. En dat ligt er niet alleen maar aan dat ik op een geniale eetbond zit (ze zijn meer geniaal in gezelligheid dan kookkunst, en dat geeft helemaal niets, is leuker zelfs).

En niet alleen het eten is goed. Gisteren familiefoto's gemaakt in de tuin, dit lange weekend ben ik dagelijks bij m'n lieve wederhelft en mag ik bij mn zusje in haar húge 2persoonsbed slapen. Heb ik het goed bij mijn ouders en bij de ouders van Evert. Doordeweeks zit ik lekker te studeren en te genieten van het studentenleven en voer onder het genot van een hapje en een drankje een goed gesprek met een medestudent.

Iets verder terug, mijn verjaardag. Wát een cadeaus! Ik voelde me voor mijn verjaardag al '5, bijna 6 en ik wil alles hebben wat er in de intertoysfolder staat' en achteraf heb ik nog bijna alles gekregen wat ik wilde ook. En toen kreeg ik mijn loon en stufi binnen en kan ik weer allerlei ander moois erbij kopen...

Ja, het leven is best goed. Ondanks dat de IB-groep vindt dat ik nog bij m'n ouders woon en ook niet studeer...